מיס זגל, ילידת ירושלים (2000)
אני מונעת על-ידי תשוקה מאז שהייתי ילדה קטנה וגנבתי את הטלפון של אמא שלי כדי לצלם איתו. זאת הסיבה שעד היום אני לא הולכת לשום מקום בלי המצלמה שלי. כשהייתי קטנה, היו ציורים שתפסו לי את העין, אבל הסקרנות האומנותית שלי לא הסתפקה בכך. בגיל עשרים עשיתי את הצעדים הראשונים בתשוקה שלי, שהיא התגלית שאמנות מקיפה אותנו מכל עבר, שהיא התחלה ללא סוף.
המשקפיים שלי ליוו אותי כל היום למעט בעת השינה. החוויה של להתעורר ולנסות לקרוא משהו בעיניים חשופות גרמה לי להבין שאני לא יכולה לחיות בלעדיהם. בביקור שלי אצל הרופא, הוא הסביר לי שהעין השמאלית שלי חלשה יותר מהעין הימנית. כשראיתי את ההגה, עלה לי רעיון לשלב בין שני אלמנטים – מכונית ועין.
הביקור שלי אצל המכונאי בשל תקלה במנוע, היה הסיבה להמצאותה של חלקים מתוך רצועת הטיימינג של המכונית שלי בסטודיו. צילמתי חלק מתוך הרצועה בתור העין הימנית שלי עם אישון, ואילו העין השמאלית שלי ריקה ולא רואה כלום.
עוד פגישה אצל הרופא, הפעם כדי להודיע לי שעכשיו שתי העיניים שלי חלשות באותה מידה, אז ביקשתי מהרופא צילומים והתחלתי לשחק איתם. הבנתי שסוף הסיפור עדיין ממשיך ואיתו גם החלום.
-2.75
ميس الزغل (2000), القدس
اندفعت بِشغفي مُنذُ الصغرِ حُبًّا، فَسرقتُ هاتف أُمي لالتقاطِ الصور كان
سببًا أني لا أَخطو الآن إلا بحضور الكميرا الخاصة بي، بصغري اعتدت أن أعتَبِر بَعضُ الرسماتِ هي الفن، ولكن فضولي لم يكتفِ بذلك. فخَطوتُ بالعشرين من عمري أولى الخطوات بشغفي لأعلَم أنَ الفن كل شيء يحيط بنا فهو بدايةً بلا نهاية.
لقد لازَمتني نظارتي يومي دونَ وقتُ النوم، فالاستيقاظ ومحاولة قراءةِ شيء دونها أدركت أني لا أستطيع العيش بدونها. فَزيارتي إلى الطبيب قد أعلمتني أن عيني اليسرى أضعَف من عيني اليمنى، ولكن عند رؤيتي بدولاب اللعب ولدت لدي فكرة حتى أدمج بين موضوعي السيارةِ و العين.
وزيارتي إلى المكانيكي بسبب عطلٍ بالمحرك كان سببًا لوجودِ بَكرة قشاط المحرك في الاستديو ثم تصويرها و أن البَكرة هي عيني اليمين فيها بؤبؤ، أما عيني اليُسرى فارغة لا ترى شيئا.
لقاءٌ آخر مع الطبيب ليعلِمني أن عيناي الآن قد أصبحتا بنفس الضعف فطلبت من الطبيب صورة طبقية وبدأتُ اللعبَ بهذهِ الصور ، أدركت أن نهاية القصة ما زالت مستمرة وأن للحلم بقية .
